De aanleiding:
Soms kan het snel gaan. Wat afgelopen maandag (21 oktober 2024) ontstond als een zullen we er even een paar dagen op uit gaan, eindige 3 dagen later in een tripje naar New York. In eerste instantie alleen Romy en ik. Dus dinsdag eerst maar Esta regelen, want zonder Esta heeft boeken zo kort van te voren geen zin. Door de 72 uur van Esta hadden we vrijdag als vertrek in gedachten. Romy en ik waren snel approved en konden we nu ook donderdag al vertrekken. De trip werd snel geboekt en vliegen we donderdag naar JFK en maandagavond weer terug naar Amsterdam. Dinsdagavond gaf Romy aan dat ze het toch wel zwaar zou vinden zonder Amy, wat natuurlijk begrijpelijk is. Woensdagmorgen hebben we het besproken en heeft Romy in ieder geval voor de zekerheid een Esta voor Amy aangevraagd. Ook deze kwam snel terug met approved en is Romy gaan bellen met Delta. Binnen no-time was Amy bijgeboekt en vliegt zij dus donderdag met ons mee. Nu moesten we snel onze koffers pakken, want we moeten donderdag al vroeg op Schiphol zijn.
De daadwerkelijke heenreis
Om half 7 zijn we door Sjon en Julian naar Schiphol gebracht. Sjon heeft mij bij vertrek 2 afgezet. Julian heeft de auto in de garage geparkeerd zodat hij tot het laatste moment bij Romy en Amy kon blijven. Ik heb de bagage op een trolley gezet en nadat ik Sjon gedag heb gezegd ben ik naar binnengelopen. Hier heb ik op Romy en Julian gewacht. Nadat we ook Julian gedag hebben gezegd zijn we in de rij gaan staan bij de incheckbalies. Inchecken lukte gister niet online omdat Amy er laat bij geplaatst is. Er stond een behoorlijke rij, maar ondanks dat er maar twee baliemedewerkers aan het werk waren liep het nog redelijk door. Tot ongeveer 4 wachtenden voor ons. Het boardingpass printapparaat sloeg in error. Bij één balie werkte deze nog wel en uiteindelijk waren wij aan de beurt. De man achter de balie was al een beetje saggerijnig aan het worden, want de lange rij wachtenden raakten inmiddels geïrriteerd. Toen hij ook nog eens Amy haar ticket niet kon vinden werd hij zo mogelijk nog geïrriteerder. Uiteindelijk was ook zij gevonden en kregen we onze boardingpassen. Voor de kinderwagen en rolstoel kregen we tags om deze bij de gate achter te laten. Op onze vraag of we plaatsen hadden waar een kinderbedje geplaatst kon worden (deze had Romy namelijk bij het bijboeken van Amy aangevraagd) reageerde hij dat dit het geval was. Hierna zijn we langs de assistentie balie gelopen en kreeg Romy een stempel op haar boardingpass om sneller door de checks te gaan (lees kortere rij).
Deze controle verliep erg soepel en alleen de rolkoffer moest even open vanwege de melk voor Amy die daar in zat. Ook bij de douane konden we eigenlijk zo door lopen. Snel op zoek naar de babylounge, want ondanks dat de checks snel gingen heeft het voordat we de boardingpassen hadden wel erg lang geduurd. Terwijl Romy even rustig met Amy in de lounge zat ben ik naar de Starbucks gelopen voor een Pumpkin Spice Latte. Ik had de koffie nog maar net ontvangen toen Romy me belde dat we helemaal geen plaatsen hadden waar een babybedje opgehangen kon worden en dat we als de brandweer naar de gate moesten gaan om dat te regelen. Bij de gate (E24, voor de kenners de allerlaatste van de E-pier) aangekomen bleek dat het een volle vlucht was vanwege een door de mist uitgevallen toestel de dag ervoor en dat het niet mogelijk was om andere plekken te krijgen. Wel bleek dat er aan de rolstoel een verkeerde tag was gehangen, dus dit werd gecorrigeerd. Een collega van degene die ons hielp ging toch voor ons nog een poging wagen en terwijl de eerste passagiers het vliegtuig in mochten kregen wij aangepaste boardingpassen voor rij 43. Wij mochten vanwege rolstoel en kinderwagen ook direct het vliegtuig in.
Omdat eerst de duurdere klassen aan boord mochten, had ik rustig de tijd om alle handbagage in een overheadbin op te ruimen, want wij hadden geen optie om een tas onder de stoel van een voorganger te plaatsen. We zaten goed en wel toen we hoorden, jullie zitten op onze plaatsen. Ik heb 43F kijk maar en een telefoon met de KLM app werd voor onze neus gehouden. Dus ik pak onze boardingpassen en liet haar zien dat wij ook 43F hadden. Hierna kregen we de vraag wanneer wij ingecheckt waren, want zij waren gisteravond ingecheckt. Omdat inchecken bij ons niet lukte vanwege de late toevoeging van Amy, hebben wij vanmorgen bij de incheckbalies kunnen inchecken. Ik antwoorde haar ook netjes dat dit vanmorgen pas gebeurd was. Zij vond omdat zij eerder ingecheckt waren zij recht hadden op die plaatsen. Romy heeft er een flight attendant bij geroepen. Zij vroegen om onze boardingpassen en ik liet de onze zien. De flight attendant kreeg dezelfde KLM app voor haar neus. Maar omdat zij van Delta is en niet van KLM kende ze de app niet en wist niet waar het stoelnummer stond. Zij gaf dit aan en hierop werd het stoelnummer geïrriteerd uitvergroot laten zien. Ja we hadden inderdaad beiden 43F. De flight attendant liep weg met de mededeling dat ze het ging uitzoeken. De dame die ook 43F had begon te mopperen tegen haar partner, die inmiddels was gearriveerd. Nou dan zullen wij wel naar Business gaan, want onze plekken zijn dubbel geboekt. Romy en ik wisten natuurlijk wel wat er gebeurd was, maar hielden wijselijk onze mond. Inmiddels waren de vrienden van het stel ook gearriveerd en zij gingen op rij 44 stoelen H en J zitten. Zij waren voor boarding naar de balie geroepen en hadden andere plekken gekregen, iets waar de dame niet van op de hoogte was. Een baliemedewerker van de gate kwam om uit te leggen dat dit was vanwege Amy en dat zij dan in het bedje kon liggen tijdens de vlucht. De vrienden hadden hier geen problemen mee, de partner ook niet, alleen de dame liep te mokken. Ze ging een klacht indienen en nu zat ze nog naast een baby ook. De hele vlucht hebben we gemene blikken gekregen,
Het verschonen is in een wiebelend vliegtuig wel een uitdaging, maar het is gelukt!
Romy durfde zich amper te bewegen, maar Amy heeft tijdens de vlucht meermaals lekker een slaapje gedaan in het "bedje". De vlucht verliep voorspoedig, zonder al te veel turbulentie. Bij immigrations werden er geen moeilijke vragen gesteld en konden we zo doorlopen. De koffers kwamen niet snel daarna op de band. Alleen nu hadden we wel even een uitdaging, want we hadden 2 koffers bij ons, een autostoel, een kinderwagen, een rolkoffer en een rolstoel. En dan heb ik de luiertas, kolftas en laptoptassen nog niet eens genoemd. Gelukkig is Romy gewend om de kinderwagen vanuit haar rolstoel te duwen. We hebben aan de achterkant wat spullen gehangen en ik ben met de 2 koffers achter haar aan gelopen.
Het gaf wel wat bekijks, maar dat kon ons niet deren, wij waren in New York. Bij Hertz hebben we vanwege personeelstekort een behoorlijke tijd moeten wachten. Maar de mevrouw achter de balie gaf ons zomaar uit zichzelf een upgrade omdat ze zag dat het anders niet ging passen. In de upgrade was het even passen en meten, nog een keer opnieuw alles in de auto plaatsen en uiteindelijk hadden we alles er in. De navigatie leidde ons dwars door Manhattan (we verbleven niet in New York zelf, maar net erbuiten aan de New Jersey kant).
Net buiten Manhattan liepen er hertjes langs de weg, zo apart omdat in een drukke stad te zien.
Onderweg hebben we natuurlijk behoorlijk wat file gehad, waardoor we later dan verwacht bij het hotel aankwamen. Het inchecken daar liep voorspoedig en nadat we alle spullen uit de auto gehaald hadden en naar de kamer gebracht hadden zijn we nog even naar de naast gelegen WaWa gelopen om nog een hapje te eten te halen en flessen drinken.