24 mei 2023
November vorig jaar hebben we wederom een reis naar Seattle geboekt. Wel met een paar kleine aanpassingen, want we hebben maar 3,5 week. We halen de San Juan eilanden eruit. En krijgen uiteindelijk de route helemaal rond. Hotels worden vastgelegd en natuurlijk mag een honkbalwedstrijd niet missen. Het duurt nog ruim een half jaar, maar dat is zo voorbij weten we uit ervaring.
Echter in januari blijkt dat mijn moeder erg ziek is, valt zonder aanwijsbare reden enorm af, heeft geen eetlust meer en wat ze eet komt er net zo hard weer uit. Vanaf dat moment heb ik samen met mijn moeder diverse specialisten gezien in verschillende ziekenhuizen. Maar er is geen verklaring voor deze achteruitgang. Eind april wordt ze opgenomen in het ziekenhuis en krijgt ze uiteindelijk een sonde (ik had hier eind maart al om gevraagd). Omdat ze verder niets kunnen vinden wordt ze ontslagen om vervolgens 3 dagen later weer opgenomen te worden. Hier blijft ze totdat er een plekje voor haar is in een revalidatiecentrum en deze is er de dag voor vertrek. Omdat ze ook nog wat afspraken had staan tijdens onze vakantie twijfelde ik of we wel moesten gaan. Door de ziekte van mijn moeder hebben de voorbereidingen op een heel laag pitje gestaan. De dinsdag voor vertrek heb ik in overleg met de arts deze afspraken kunnen verzetten en door de verhuizing naar het revalidatiecentrum kwamen alle lichten nu op groen, wel kreeg ik van de arts een verklaring mee waar ik eventueel onze reis kon annuleren.
We waren afgelopen zondag wel voor de zekerheid naar Schiphol geweest om traditiegetrouw en bijgeloof “ons” vliegtuig uit te zwaaien.
Ook hadden we afgelopen weekend alle routes in kaart gebracht, voor als we wel zouden gaan, want anders rijd je daar zonder te weten wat je wil doen. Omdat we het op dat moment nog niet zeker wisten zat ik woensdagmorgen klokslag 10 uur wel klaar om in te checken. Maar wat ik ook probeerde op de site van Delta sloeg het inchecken steeds in een error. Na 4 keer opnieuw het proces gestart te zijn, zei Sjon “zullen we het anders via de app proberen?” Daar zagen we dat we op de site van KLM moesten inchecken. En ja, toen was het met een minuut geregeld. We hoeven morgen alleen maar onze koffers te “droppen”. Over koffers gesproken. Waar ik normaal al een week of 3 start met het bij elkaar verzamelen van de spullen, had ik nu nog niets gedaan. Sterker nog de koffers stonden nog achter het schot op zolder. Hierna moest ik zelf mijn moeder van het ziekenhuis naar het revalidatiecentrum verhuizen. Nadat mijn moeder naar het revalidatiecentrum was verplaatst en ik goede afspraken met de behandelaars had gemaakt konden we woensdagmiddag laat met een dubbel gevoel (maar ook met de woorden van mijn moeder 'ga nu maar, je hebt het verdiend, ik zie je na de vakantie weer, geniet ervan') de beslissing nemen, we gaan!
Omdat het bij de intake allemaal wat langer duurde dan ik gedacht had, waren we pas rond 5 uur thuis. Snel gestart met het inpakken. Gelukkig heb ik een afvinklijst, waardoor er niets vergeten kan worden. Tussendoor hebben we bij Romy en Julian gegeten. Rond half 11 was alles ingepakt en gereed.